Między życiem a śmiercią

Śmierć biologiczna w znaczeniu ścisłym jest nieodwracalnym ustaniem funkcji biologicznych organizmu. Powrót do życia ciała, które uległo rozkładowi, jest możliwy ale zakłada interwencję Stwórcy.

Pojęcie śmierci klinicznej nie oznacza zaniku i utraty całkowitej funkcji biologicznych, lecz jedynie ustanie czynności układu krążenia i oddychania w okresie 3-8 minut.
Do wyjątków nalezą przypadki śmierci klinicznej, gdzie osoby ożywają o dłuższym czasie.

W stanie śmierci klinicznej aktywność bioelektryczna mózgu obniża się dętego stopnia, że aparatura nie może jej zarejestrować. W stanie śmierci klinicznej pacjent nie jest całkowicie odizolowany od środowiska w tym sensie, że jego organizm nie odbiera żadnych bodźców. Po reanimacji i odzyskaniu świadomości umysł pacjenta może odtworzyć ślady pamięciowe wydarzeń, gdy świadomość w pełni nie funkcjonowała.

Pacjenci tacy zwracali szczególną uwagę na fakt istnienia poza swym ciałem jakby w innym wymiarze, zachowując swoją świadomość, pamięć, zdolność myślenia. Z relacji pacjentów reanimowanych wynika, że w pewnym momencie tego dziwnego stanu istnienia świadomości poza ciałem, znika kontakt z rzeczywistością świata materialnego, materialnego jawi się rzeczywistość niemożliwa do opisania w ludzkich pojęciach i wyobrażeniach.
W tej rzeczywistości pacjenci postrzegali osoby zmarłe dobrze im znane za życia ziemskiego.

Nie ulega wątpliwości że jesteśmy istotami psychofizycznymi. Człowiek obdarzony jest duchowym pierwiastkiem życia, który trwa po śmierci biologicznej. Biblia mało mówi o naturze duszy ludzkiej. W filozoficznej antropologii uznaje się, że dusza ludzka jest bytem obdarzonym samoistnym aktem istnienia, który stanowi końcowe podłoże i podmiot substancjalnej czynności psychicznych.

W klasycznej teologii fundamentalnej śmierć definiowano jako rozłączenie duszy od ciała.
W relacjach ludzi którzy przeszli śmierć kliniczną powtarzają się te same elementy niezależnie od wykształcenia, wyznania, światopoglądu, rasy, kultury, itd. Duchowe oddzielenie od ciała, istnienie jakby w innym wymiarze, pozazmysłowa zdolność postrzegania rzeczywistości, poczucie własnej tożsamości osobowej, wizja życia od urodzenia do śmierci ( jak w filmie przewijające się obrazy), spotkanie ze światłem, lub z osobami zmarłymi, ocena wartości i sensu własnego życia.

Świadectw ludzi którzy przeżyli śmierć kliniczną nie należy bagatelizować czy wyjaśniać w kategoriach fantazji, halucynacji. Nie należy jednak tez traktować ich jako naukowego dowodu na życie pozagrobowe.

Do świadczenie pacjentów, po przeżyciu śmierci klinicznej, sugerują prawdę o istnieniu życia po śmierci.

 

na podst. Spoza innego wymiaru, S. Budzyński